Guntín conta cunha extensión de 156 Km cadrados. Organízase en 32 parroquias e os seus límites xeográficos son Friol e Lugo polo norte, ao sur Portomarín, ao leste Corgo e Páramo, e ao oeste Monterroso e Palas de Rei. As principais vías de comunicación que atravesan o termo municipal son a estrada de Lugo a Ourense, que á saída do municipio se bifurca cara a Santiago de Compostela e a estrada local de Lugo a Portomarín. Os accesos interiores compóñenos unha rede ampla de estradas e camiños fincados, aínda que non en poucos casos estreitos, que lles dan servizo de comunicación a todas as aldeas do municipio. A capital municipal dista da capital de Galicia, Santiago, 87 kms, e da capital da súa provincia, Lugo, 19 kms. A distancia máis longa da capital entre as súas entidades de poboación é á aldea de Tosende, 16 kms, seguido de Longalón, a 15,5 kms; a 15,3 o casal de Casmiñavida e a aldea de Outeiro. Todas elas pertencentes á parroquia de Ferroi, Santiago, que é tamén a máis afastada do conxunto da capital municipal.


Desde o punto de vista do relevo, Guntín localízase na chamada altiplanicie lucense; vasta atiplanicie interior que ocupa boa parte da superficie provincial e que se vai elevando paulatinamente de norte a sur, oscilando a súa altitude entre os 540 e 580 m, aproximadamente. Entre as principais elevacións montañosas, podemos citar: os montes Salgueiro; Croios Brancos; Pena de Fornos e Monte da Meda (alto do picoto), ao norte do municipio, e Cotorroso e Monte Ladairo ao sur. O seu solo atesoura un substrato xeológico formado por rochas precámbricas polimórficas, os existos e mica-xistos, que forman a serie chamada de Vilalba, e afloramentos graníticos de dúas micas; cara ao oeste destaca unha banda de materiais de maior dureza e de idade máis tardía (cámbricos e silúricos) unha media anual moderada de 11,9 graos e gran risco de xiadas. En canto ás precipitacións, son as típicas dun clima oceánico, relativamente abundantes ( 1104 m de choiva ao ano) e caen en máis das súas dúas terceiras partes nos meses de outono e inverno.


Enmárcanse estas terras no val fluvial do río Miño, que forma o límite oriental do municipio. Precisamente, ao seu paso por Guntín, o encaixamento comeza a ser bastante profundo, o que leva consigo un descenso no nivel dos afluentes e fai que estes se encaixen, á súa vez, de xeito pronunciado, alterando profundamente o nivel da meseta. Moitos arroios percorren estas terras (todos eles afluentes do Miño pola marxe dereita), entre os que destacan o río Ferreira, que actúa de límite municipal con Palas e Portomarín, e recibe á súa vez a auga doutros arroios, entre os que o de maior caudal é o río Levadoiro. Outro afluente do Miño, moito menos importante ca o anterior é o río Colmeiro. En referencia á pesca continental dos ríos de Guntín, pódese pescar en todos eles.


Respecto aos valores naturais, flora, fauna e usos do solo, Guntín é un municipio de vocación eminentemente gandeira e forestal, como se pode comprobar nos datos que se mostran a continuación: 2000 hectáreas de prados naturais e pasteiros, máis de 4000 de terras de labranza e unhas 9000 de uso forestal. Parte da reprodución do solo encamiñouse á produción de alimentos para o gando, pastos e prados. Entre os cultivos, destacan os pementos, o centeo, as patacas, o millo e os nabos; outros de menos importancia son o trigo, os feixóns (que se cultivan asociadas co millo), ferraña, pradeiras articifiais, etc. En definitiva, advírtese un predominio dos produtos destinados ao consumo animal dunha gandería vacúa e porcina. Na comercialización dos produtos agropecuarios aínda conservan o seu papel económico, a pesar da súa escasa importancia actual, as feiras tradicionais. En canto á flora, aparecen masas de carballo, castiñeiro, piñeiro do país e pequenos grupos de árbores distrubuídas por toda a zona, tales coma o freixo, o bidueiro, a cerdeira brava, etc. Polo que se refire á fauna, cabe destacar a cobra viperina, a cobra ratoneira, a cobra de auga, lagartas, lagartos, londras, teixugo, xeneta, esquíos, corzo, raposo, donicela, ourizo, toupa, muraños, gato montés, perdiz e outros pequenos mamíferos. Algúns coma o lobo, que antano criaba prolificamente nesas terras, apenas fan algunha aparición esporádica empuxados pola falta de alimentos e a presión do ser humano. Para a caza deportiva distínguense dúas modalidades; a caza maior e a caza menor. A primeira organízase con grupos e en batidas controladas. Polo que se refire á caza menor, as poboacións van en descenso ano tras ano como acontece no resto da comunidade galega, co que hoxe en día é a especie máis abundante o raposo e, algo menos, a perdiz vermella, a lebre e o coello, aínda que tamén se conta coa presenza do paspallás, da pomba torcaz e dalgunhas especies acuáticas.


A poboación de Guntín, coma a doutros moitos municipios, é escasa e pouco densa. En canto aos aspectos humanos, os habitantes responden a un tipo de galego tradicional. Así, os matrimonios pola igrexa son os que máis se celebran e, en moitos casos, seguen a convivir na mesma casa varias xeracións. Outra característica da poboación é a súa ruralidade, espallada en parroquias e aldeas de pequeno tamaño netamente individualizadas. As casas illadas son raras e ocupan principalmente os vales e as zonas máis baixas.